Emmanuel De Bock verlaat DéFI om de MR in Brussel te versterken

Na meer dan tien jaar bij DéFI te hebben gewerkt, heeft Emmanuel De Bock zich aangesloten bij de Mouvement Réformateur. Deze stap markeert een nieuw politiek evenwicht in Brussel, nu de regering-Dilliès worstelt om haar meerderheid te consolideren na 600 dagen van impasse.

Een strategische verhuizing naar het hart van het Brussels Parlement

Emmanuel De Bock, 49 jaar, heeft zijn vertrek bij DéFI officieel gemaakt om zich bij de MR aan te sluiten als “rechterhand” van Bertin Mampaka, de nieuwe voorzitter van het Brusselse parlement. Na tien jaar als fractieleider van DéFI brengt hij zijn institutionele ervaring en zijn liberaal-sociale overtuigingen mee naar de MR. Concreet zal hij zijn mandaat als leider van de gemeenteraadsfractie in Ukkel en zijn rol als OCMW-raadslid behouden en actief deelnemen aan de werkzaamheden van de regionale vergadering. Volgens de MR moet deze versterking “beter gebruik maken van zijn vaardigheden dan bij DéFI” en illustreren dat de partij in staat is om mensen samen te brengen “rond een programma dat werk, zin voor inspanning en individuele emancipatie herwaardeert”. De 1.052 voorkeurstemmen die bij de lokale verkiezingen van 2024 werden behaald, onderstrepen de lokale legitimiteit van de gekozen vertegenwoordiger.

Brussel uit de impasse: de context van een reorganisatie

Al meer dan 600 dagen zat de federale hoofdstad zonder stabiele uitvoerende macht, geplaagd door complexe machtsstrijd tussen Franstaligen en Nederlandstaligen. De rust werd hersteld in december 2025 met de verkiezing van Boris Dilliès (MR) tot minister-president. Deze regering, het resultaat van een ongekende coalitie, heeft echter moeite om haar doeltreffendheid te bewijzen. In de praktijk probeert de MR zijn meerderheid in het parlement te consolideren en de kiezers uit de middenklasse gerust te stellen, die gevoelig zijn voor de belofte van lagere belastingen op arbeid. In deze context lijkt de komst van De Bock een sterk politiek gebaar om de assemblee te consolideren en de behandeling van stadsplanning, mobiliteit en sociale kwesties, die voor Brussel prioriteiten zijn, te versnellen.

Motivaties en kritiek: opportunisme of ideologische consistentie?

Emmanuel De Bock rechtvaardigt zijn migratie door een betere ideologische samenhang: “Ik heb bij DéFI altijd een sociaal en economisch liberalisme voorgestaan, dat de middenklasse en lagere belastingen op arbeid bevoordeelde”, herinnert hij zich. Maar gezien het feit dat hij zich meerdere keren zonder succes kandidaat heeft gesteld voor het voorzitterschap van DéFI (in 2013 tegen Olivier Maingain, en opnieuw in 2024 tegen Sophie Rohonyi), wijzen sommigen op politiek opportunisme. Voor zijn tegenstanders illustreert dit vertrek de versplintering van de Brusselse partijen en het gebrek aan trouw aan verkiezingsbeloften. Op lange termijn zal de vraag zijn of de MR in staat zal zijn om munt te slaan uit deze interne mobiliteit om zijn basis op lange termijn te stabiliseren, of dat deze strategie het scepticisme van het publiek tegenover verkozenen zal aanwakkeren.

Verzwakt DeFI: tekenen van geleidelijke erosie

Het vertrek van een leidende figuur als De Bock is een nieuwe klap voor DéFI, een partij die al verzwakt is door de magere resultaten bij de laatste regionale verkiezingen. Zonder haar liberale stem en institutionele invloed moet de Brusselse beweging haar positionering heroverwegen. Op de korte termijn moet ze loyaliteit opbouwen onder haar activisten en een geloofwaardig alternatief bieden voor de opkomende liberale hegemonie. Sommige waarnemers geloven dat andere kaderleden De Bock zouden kunnen volgen, wat duidelijk maakt hoe moeilijk het voor DéFI is om haar talent te behouden en zichzelf in de toekomst te projecteren. Intern zal de uitdaging zijn om het sociale en maatschappelijke discours nieuw leven in te blazen en tegelijkertijd waakzaam te blijven voor mogelijke allianties met andere progressieve krachten.

Een hertekend Brussels landschap

Met deze nieuwe versterking versterkt de MR zijn dominantie in Brussel en bevestigt het zijn vermogen om verkozenen van concurrerende partijen aan te trekken. Maar deze uitbreiding van de meerderheid is niet zonder uitdagingen. Hoe kan de diversiteit van parlementaire debatten worden gewaarborgd als de belangrijkste stemmen naar dezelfde partij gaan? Hoe kunnen we een gestructureerde en hoorbare oppositie tegen de liberale hegemonie behouden? Op lange termijn zal het politieke evenwicht in Brussel afhangen van het vermogen van de MR om effectief te regeren en zijn fiscale en sociale beloften na te komen. Uiteindelijk zullen de verkiezingen van 2029 een eerste oordeel vellen over de legitimiteit van deze overgangen binnen de wetgevende macht en over de vernieuwing van het electorale vertrouwen in de hoofdstad.