Wereldkampioenschap voetbal 2026: Nathan De Cat, symbool van het jeugd-ervaring dilemma voor de Rode Duivels

Met nog maar een paar maanden te gaan voor het WK 2026 heeft de opmerkelijke carrière van Nathan De Cat bij Anderlecht het debat over de plaats van jong talent binnen de Rode Duivels weer geopend. Moeten we de voorkeur geven aan het enthousiasme van een 23-jarige middenvelder die een opmerkelijk seizoen achter de rug heeft, of aan de ervaring van gevestigde spelers? Deze vraag benadrukt de uitdagingen van generatievernieuwing in het Belgische voetbal.

Het fenomeen De Cat: van Anderlecht tot de deur van de Rode Duivels

Concreet wordt het seizoen 2025-2026 van Nathan De Cat door Belgische waarnemers als ‘uitzonderlijk’ bestempeld. Als vaste waarde op het middenveld van Andersen combineerde hij creativiteit, spelvolume en defensieve maturiteit. Op 23-jarige leeftijd wordt hij stilaan een vaste waarde bij de Brusselse club, met een reeks constante prestaties. Door dit succes is de vraag naar zijn integratie in de nationale ploeg naar voren gekomen. In een gesprek met La Tribune benadrukte Nordin Jbari het “principe van verdienste”: als een speler een topseizoen heeft, is het minste wat we kunnen doen hem een plaats in de nationale ploeg aanbieden. Philippe Albert van zijn kant is het daarmee eens: De Cat uitsluiten na zo’n seizoen zou neerkomen op het negeren van een talent dat “de toekomst van het Belgische voetbal vertegenwoordigt”.

Een nationaal team in volledige generatiewisseling

In de praktijk bevindt België zich op een keerpunt. Na lange tijd gestagneerd te zijn met een gouden generatie - Hazard, De Bruyne, Lukaku - proberen de Rode Duivels de val van een verouderende ploeg te vermijden. Het WK van 2022 toonde de beperkingen van een ploeg die te afhankelijk is van seniorspelers die door de jaren heen moe zijn geworden. Het vertrek of de geleidelijke achteruitgang van Axel Witsel en een aantal andere belangrijke spelers dwingen de coach om zijn plannen te heroverwegen. In deze context lijkt De Cat een van de vertegenwoordigers van de nieuwe golf. Net als Ronaldo in Brazilië 1994, die ondanks zijn jonge leeftijd werd geselecteerd, zou de middenvelder van Andersen het “goudklompje” kunnen zijn dat voor extra energie en frisheid kan zorgen.

Het integreren van jonge spelers is echter niet zonder risico. Grote toernooien vereisen de mentale voorbereiding en groepscohesie die alleen ervaring en medeplichtigheid in de loop van internationale wedstrijden kunnen creëren. De coach zal de balans tussen de wens om nieuw bloed in te brengen en de noodzaak om een beproefde ruggengraat te behouden nauwkeurig moeten afwegen.

Jeugd versus ervaring: het dilemma voor Belgische coaches

Het debat in de televisiestudio’s weerspiegelt een terugkerend dilemma: moeten we het verschil verdelen of de ene kant boven de andere verkiezen? Aan de ene kant kwamen de voorstanders van jeugd met het argument van sportieve verdienste. De Cat is 23, heeft een goed afgerond profiel en is in topconditie, wat van onschatbare waarde is voor de komende competitie. Zijn opname zou ook een sterk signaal afgeven: prestaties op clubniveau worden erkend, ongeacht de status van een speler. “Er zit altijd wel een goudklompje in elk nationaal team,” zegt Jbari, voor wie De Cat beloond zou moeten worden voor zijn talent en consistentie.

Aan de andere kant is de concurrentie op het middenveld van België meedogenloos. Amadou Onana, Youri Tielemans, Nicolas Raskin en de onvermijdelijke Axel Witsel vertegenwoordigen een ervaren kleedkamer die het topniveau beheerst. Een van hen terugtrekken om plaats te maken voor een nieuwe international brengt een strategisch risico met zich mee: een jonge speler kan een gebrek aan richting hebben, vooral als zijn speeltijd beperkt blijft tot wisselspelers. Als het erop aankomt om de definitieve lijst af te vinken, zal de coach een cruciale vraag moeten beantwoorden: is het beter om een veelbelovend profiel te hebben of een bewezen profiel?

Wat staat er op het spel voor België aan de vooravond van het WK 2026?

Uiteindelijk zal de beslissing een bredere dimensie hebben dan alleen de selectie van De Cat. Het zal symbool staan voor de toekomstige richting van het Belgische voetbal. De keuze voor de jonge middenvelder van Andersen zou een stap zijn in de richting van een opkomende generatie en zou lokaal talent veel speeltijd bieden. Het zou ook het imago van het voetbal in België kunnen verbeteren, door te laten zien dat prestaties in de Jupiler Pro League worden beloond.

Omgekeerd zou het behouden van een basis van ervaren spelers een garantie zijn voor stabiliteit en een tactische bagage die moeilijk te vervangen zou zijn. De uitdaging is tweeledig: een competitief team klaarstomen voor het WK en tegelijkertijd een opvolging opbouwen die het tijdperk na 2026 aankan. De uiteindelijke keuze moet daarom onmiddellijke ambitie verzoenen met een langetermijnvisie.

Uiteindelijk belichaamt Nathan De Cat het kruispunt waar individuele verdienste, collectief evenwicht en generatiestrategieën samenkomen. Zijn zaak zal dienen als barometer om het vermogen van België te meten om zichzelf opnieuw uit te vinden zonder zijn succesgeschiedenis te verloochenen. Met het WK binnen een paar maanden zal elke coachbeslissing kritisch worden bekeken en de aanwezigheid - of afwezigheid - van De Cat zou wel eens een van de krachtige symbolen van het nieuwe tijdperk van de Rode Duivels kunnen worden.