Ross Sykes, de luchtdreiging die de Pro League op zijn grondvesten doet schudden

Met zijn lengte van 1,96 m is Ross Sykes een formidabel aanvalswapen geworden voor Union Saint-Gilloise, dat de set-pieces in de Jupiler Pro League een ander gezicht heeft gegeven. Zijn onderschatte kracht verraadt echter een tactische tekortkoming bij de tegenstanders, die vaak geen raad weten met dit atypische profiel.

Een zeldzaam fysiek profiel omgezet in een aanvallende troef

Ross Sykes kwam in juli 2022 over van Accrington Stanley uit de Engelse derde divisie en er werd niet per se verwacht dat hij een aanvallende steunpilaar zou zijn. Dit seizoen heeft hij echter 30 van de 40 wedstrijden van de Union gespeeld, waarvan 22 als starter. Met 4 doelpunten en een assist in 29 pogingen is deze centrale verdediger nu een kracht om rekening mee te houden in zowel zijn eigen verdedigingsvak als dat van zijn tegenstanders.

Met zijn lengte - 1m96 - doet hij denken aan Daniel Van Buyten, Marseille’s topscorer een seizoen dankzij zijn luchtoverwicht. Concreet brengt Sykes een extra aanvallende ziel in elke set-piece: corners, vrije trappen en zelfs aanrakingen. Bij gebrek aan een grote naam, rekent Union op een ruw profiel dat nog onbekend is bij de Belgische verdediging, maar waarvan de doeltreffendheid steeds toeneemt.

De tactische gebreken in de verdediging tegen luchtreuzen

Sykes’ dominantie is niet alleen te danken aan zijn natuurlijke kwaliteiten. De adviseurs op La Tribune wijzen unaniem op het gebrek aan voorbereiding van de tegenstanders om zo’n profiel te pareren. “Je hebt een blok voorin nodig dat alleen op zichzelf let en niet op de bal,” benadrukt Philippe Albert. In de praktijk springen te veel verdedigers zonder hun armen te gebruiken, zonder voldoende fysiek contact en zonder precieze individuele markering.

Voormalig spits en adviseur Nordin Jbari merkt op: “Je moet hem in de weg lopen met je armen en niet in de zone spelen tegen dit type speler.” Dit gebrek aan sterke tegenstand in de timing van de luchtaanval laat Sykes vrij in het strafschopgebied. Bovendien lijdt de organisatie van de zoneverdediging aan een tweeledig probleem: ontoereikend volgen van trajecten en onnauwkeurige positionering. De statistieken bevestigen dit: van zijn 29 aanvalspogingen vonden er 4 het net, wat hem een succespercentage geeft van ongeveer 14%, een uitzonderlijke score voor een centrale verdediger.

Voorbereiden op uitvaltijd is een grote uitdaging

Uiteindelijk lijkt het afhandelen van set-pieces een prioriteit te worden voor de Pro League als geheel. Sinds de overwinning van Union op Antwerp, waarin Sykes het beslissende doelpunt maakte, vragen veel coaches zich af hoe tactische verschillen op deze belangrijke momenten het klassement beïnvloeden.

Het bewijs is duidelijk: beheersing van de set-pieces kan in een competitief seizoen meerdere punten opleveren. Belgische teams zijn nog steeds onzeker in deze situaties en worstelen om een echte verdedigingsmodule te creëren die specifiek is voor het profiel van elke tegenstander. In de praktijk zien we vaak dezelfde configuratie: een rij verdedigers in een zone, zonder duidelijke toewijzing van een reus als Sykes, en een enkele speler in de manuele markering, ook vrij gelaten om de bal te tackelen.

Concreet heeft Union Saint-Gilloise een aanvallende dynamiek opgebouwd via hun verdedigers. Hoekschoppen zijn er nu in twee varianten: een voorzet naar de korte paal om te verrassen, of een afgemeten bal naar de verre paal voor Sykes. Deze dubbele dreiging dwingt de tegenstander om te kiezen tussen twee soorten markering, waardoor de verwarring in het strafschopgebied nog groter wordt.

De wervingsstrategie van Union Saint-Gilloise

De opkomst van Ross Sykes maakt deel uit van een bredere visie van de Brusselse club: het uitbuiten van zeldzame fysieke profielen uit de lagere divisies van Engeland. Sinds 2010 heeft de Union haar scouting gemoderniseerd om minder bekende spelers te vinden die karakter kunnen toevoegen en tactische gaten kunnen vullen. Sykes, aanvankelijk gerekruteerd om het middenveld te versterken, kreeg een aanvallende rol bij elke set-piece.

Deze trend is te zien in de rotatie van verdedigers: de wedstrijd tussen Fedde Leysen en Ross Sykes is niet langer alleen een duel om een plek in het centrum van de verdediging, maar ook een kwestie van aanvallende prestaties. Volgens Christine Schreder “is hij onderschat door teams. Hij neemt geleidelijk de plaats in van Leysen en is vandaag assertiever dan voorheen”. Het gebruik van een dergelijk profiel heeft ook invloed gehad op de fysieke voorbereiding van de ploeg: het werk in de sportschool richt zich nu op verticale ontspanning en precisie in luchtduels.

Vooruitzichten en uitdagingen voor de toekomst van het kampioenschap

Naarmate het seizoen vordert, rijst de vraag: zullen de andere Belgische clubs in staat zijn om zich aan te passen aan dit type dreiging vanuit de lucht? De tactische tekortkomingen die het succes van Sykes aan het licht bracht, vragen om een collectieve heroverweging. Hoe kunnen coaches worden opgeleid om verdedigingsmodules te ontwerpen die zijn aangepast aan langere spelers (meer dan 1m90)?

Individueel gezien zal Sykes zijn tempo moeten vasthouden en moeten bevestigen dat hij niet slechts een voorbijgaande bevlieging is. Kan hij de grens van 5 doelpunten passeren of zelfs een van de topscorers onder de Pro League full-backs worden? Zijn vooruitgang lijkt nauw samen te hangen met de ontwikkeling van het spel van Union, omdat ze hun statistieken uit set-pieces willen blijven uitbuiten.

Tot slot legt dit succes een bredere kwestie bloot: de evaluatie van talent uit de lagere divisies van Engeland. Sykes is geen op zichzelf staand geval en zijn carrièrepad zou andere clubs kunnen aanmoedigen om hun zoektocht te diversifiëren en zich te richten op fysieke explosiviteit en atypische profielen in plaats van alleen op technische beloften. Uiteindelijk zou de Jupiler Pro League nieuwe sterren van onvermoede horizonten kunnen zien opduiken.